سلا م خدمت همه دوستان میخوام در مورد شعر فولکلوریک شهر خودم باهاتون بگم

این مطلب از دانشنامه ی ویکیپدیا برداشته شده وتمامی حقوقش برای ویکیپدیا محفوظ هست

البته قبلش من یکی دوتا با معنیش براتون میزارم ( امید که سوسوز)

کباب یانار کؤز آغلار(کباب میسوزه ذغال گریه میکنه)

دیل آلیشار سؤز آغلار(زبانم تودهنم گر میگیره و سخنم گریه میکنه)

یار- یاردان آیری توشسه(اگه عاشقی از یارش  جدا بیافته)

اوره ک یانار گوز آغلار(دل میسوزه چشم گریه میکنه)

 

قاشلارین قبله گاهدی(ابروهایت قبله گاه هستند)

قبله دئسم گوناهدی(اگه بگم قبله ان گناهه)

«داغ» لاری دومان آلسا(اگه کوهها رو مه بگیره)

اودا من چئکن آهدی(اون آهی که من کشیدم)

بایاتی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری, جستجو

بایاتی رایج‌ترین فرم شعر فولکولوریک یا همان ادبیات شفاهی مردم آذربایجان است.

بایاتی از چهار مصرع کوتاه هفت هجائی تشکیل شده‌است که مصرعهای اول، دوم و چهارم هم قافیه و مصرع سوم آزاد است. مضمون و هدف نهایی بایاتی نیز در دو مصرع آخر بیان می‌شود و از نظر فرم شبیه دو بیتی بوده ولی کوتاه تر از دو بیتی است که هر مصرع یازده هجا دارد.به ندرت بایاتی شش مصرعی هم یافت می‌شود.

در بایاتی‌ها مضامین عمیق فلسفی، اجتماعی، تاریخی، دینی، اخلاقی و لیریک بیان می‌شود.در بایاتی‌ها مبارزه علیه استثمار و ستم ملی، عشق به وطن و مردم، دیدگاه‌های فلسفی، عوالم معنوی و داخلی انسان و غیره منعکس می‌شود. بایاتی‌ها به سبب تنوع موضوع و مضمونشان در جشن و پایکوبی، عزا و ماتم، مراسم مختلف، در تنهایی و جمع و خلاصه در هر حالت و همه جا خوانده می‌شوند.

از سرایندگان مشهور بایاتی می‌توان به شاه اسماعیل صفوی که در شعر ختایی تخلص می‌کرد اشاره نمود.

[ویرایش] وجه تسمیه بایاتی

در زمینه ریشه‌شناسی یا اتیمولوژی کلمه بایاتی نظرات مختلفی موجود است . به نظر سلمان ممتاز بنا به روایتی بایات نوه اوغوزخان بوده و نام قبیله بایات نیز که در تاریخ آذربایجان نقشی اساسی داشته‌اند، منعکس شده‌است و بایاتی یعنی شعری که مخصوص قبیله بایات است.

محمود کاشغری در کتاب دیوان لغات ترک از بایات به عنوان توتم نامبرده و پروفسور دمیرچی زاده و پروفسور تهماسب از برجسته‌ترین فولکلورشناسان آذربایجان نیز به توتم بودن «بایات» صحه گذاشتند.

امین عابد دیگر فولکلورشناس آذربایجان که بیشترین و معتبرترین تحقیقات بر روی بایاتی‌ها متعلق به اوست، معتقد است که «در فولکلور ملل ترک اشعار هفت هجایی و چهار مصرعی، فقط در آذربایجان «بایاتی» نامیده می‌شود و در میان سایر ملل ترک اسامی مختلف دیگری دارد؛ مثلا در لهجه‌های غربی چون ترکی عثمانی (استانبولی) «مانی» (mâni)، در ترکی کریم «چینق» (ςinq)، در ترکی قازان و کریم جنوبی «جیر» (jir)، در ازبکی «اَشوله» (âšula)، در ترکی عراقی «تورکو» (türkü)، در قرقیزی و قزاقی «قاییم اولنگ» (qâyim ölang) و «اَیتیسپا» (âytispâ) نامیده می‌شود.

[ویرایش] رابطه موسیقی و بایاتی

رابطه موسیقی و بایاتی‌ها یک ارتباط تنگاتنگ و غیر قابل انکار است و بر روی بسیاری از بایاتی‌ها آهنگ‌های مختلف موسیقی گذاشته شده و از این میان دستگاههای موسیقی گوناگونی چون بیات ترک، بیات شیراز، بیات کرد، بیات چوپان و غیره به وجود آمده‌است.

 


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: بایاتی , فولکلوریک , عاشقانه , عشق


تاريخ : پنجشنبه ۱۸ خرداد ۱۳٩۱ | ٥:٢٠ ‎ب.ظ | نویسنده : حسین | نظرات ()
لطفا از دیگر مطالب نیز دیدن فرمایید
.: Weblog Themes By SlideTheme :.